Merkwaardige vorm van zelfhaat

Door Arjen Berkvens, directeur Alfred Mozer Stichting

Het is natuurlijk de vraag of een internationale topfunctie een land echt veel oplevert, maar dat lijken wij ons echt alleen in Nederland af te vragen. Gezien de grote waardering en steun die Kroes krijgt als Eurocommissaris en De Hoop Scheffer kreeg als secretaris generaal van de NAVO, durf ik in ieder geval de stelling aan dat het een positieve invloed heeft op het beeld van Nederland in het buitenland. Een geslaagde internationale topfunctie maakt velen een ‘beetje trots op Nederland.’ Was het nou zo moeilijk voor de Haagse politiek leiders om radiostilte te betrachten? Als Balkenende het was geworden, dan was zijn naam voorgoed in de geschiedenisboeken gekomen.

Dat besef is in politiek Den Haag nauwelijks doorgedrongen. Het permanente ‘stalken’ van Balkenende door met name de oppositie, zal niet in het voordeel van de premier hebben gewerkt. Het is een beetje flauw, zoals minister Donner heeft gedaan, om daar de media de schuld van te geven. Journalisten volgen in belangrijke mate het gekrakeel van de politiek leiders in de Hofstad. Met name de enorme hypocrisie van de oppositie was stuitend. Plotseling was Balkenende voor Pechtold een onmisbaar ‘boegbeeld’ en mocht hij van Rutte niet ‘als een dief in de nacht’ vertrekken.

De liberale kopstukken verwachten overigens wel dat geloofsgenoot Kroes wordt gesteund om weer Eurocommissaris te worden. Geen gek standpunt gezien de kwaliteiten van Kroes en Nederland lijkt het hiermee eens te zijn, want in een recente peiling meent 70% van de ondervraagden: “De benoeming van een eurocommissaris is een zaak van nationaal belang” en “in Europa past geen partijpolitiek”, beamen nog meer mensen. Maar voor de mogelijke benoeming van Balkenende ging dat niet op. Voor Rutte en Pechtold zijn blijkbaar alle middelen geoorloofd als het om partijgenoten gaat of als er anderszins politiek gewin valt te behalen. Zelfs als daarmee de belangen van Nederland worden geschaad.